Autor Wątek: ( I ) O ceremoniach i częściach Mszy św.  (Przeczytany 2684 razy)

marost

  • Administrator
  • Full Member
  • *****
  • Wiadomości: 233
  • Reputacja: +0/-0
( I ) O ceremoniach i częściach Mszy św.
« dnia: 2013-04-21 14:44:57 »
O ceremoniach Mszy św. w ogólności

1. Ceremonie, czyli pewne obrządki zewnętrzne, wynikają z samej natury ludzkiej. Człowiek, składając się z ciała i duszy, zwyczajnie objawia wewnętrzne uczucia swoje i na zewnątrz; a ponieważ i Pana Boga czcić mamy całą istotą swoją, tj. nie tylko duszą, ale też i ciałem, dlatego już i z samej natury ludzkiej powinniśmy Panu Bogu cześć oddawać pewnymi zewnętrznymi objawami, czyli ceremoniami. I dlatego podczas odprawiania Mszy św. są pewne zewnętrzne ceremonie, jak przyklękanie, schylanie głowy, składanie lub podnoszenie rąk, podnoszenie oczu ku niebu i inne tym podobne.
Zewnętrzne te ceremonie są też bardzo pożyteczne i do pobudzenia nas do wewnętrznego nabożeństwa. I tak np. kościół piękny i wspaniały zwykle daleko więcej ducha nastraja i podnosi, i do nabożeństwa pobudza, aniżeli jakiś mały, nieozdobny i brudny.

2. Nie wszystkie obrządki mają jednakowy początek; jedne pochodzą od samego Pana Jezusa, inne z czasów jeszcze Apostolskich, a inne wreszcie są z ustanowienia Kościoła z czasów późniejszych.
Pierwszą Mszę św. odprawił Sam Pan Jezus w wieczerniku, a istota jej polegała na przemienieniu chleba i wina w Ciało i Krew Pana Jezusa, które Boski Nasz Zbawiciel uskutecznił Boskimi, wszechmocnymi słowami Swymi, mówiąc nad chlebem:
    „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”,
a nad kielichem z winem:
    „Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.” (Mt 26, 26-28)
Pan Jezus polecił Apostołom i ich następcom, aby to samo czynili, mówiąc:
    „To czyńcie na Moja pamiątkę!”
Ale wtedy Pan Jezus nie ustanowił żadnej innej formy ani żadnych ceremonii, które by miały przy odprawianiu tej Najświętszej Ofiary z Jego rozkazu i przepisu być używane. Zostawił On to Apostołom i Kościołowi Swemu, – bo wiedział dobrze, że w tej mierze będzie potrzeba zastosować się nieraz do rozmaitych narodów, do ich charakterów, zwyczajów i obyczajów, do ich zapatrywań i upodobań, które w rozmaitych narodach są bardzo rozmaite. I tak np. Żydzi i Chińczycy uważają za odznakę najwyższego uszanowania nakrycie głowy, – podczas gdy inne narody cześć oddają, przez jej odkrycie. I dlatego Kościół pozwolił Chińczykom przystępować do Sakramentów świętych z głową nakrytą, a nawet kapłanom odprawiać Mszę św. z pewnego rodzaju nakryciem (biretem) na głowie. – Podobnie u niektórych narodów, np. u Turków, wstępując do świątyni, trzeba na znak uszanowania, zdjąć obuwie, – a u Chińczyków bose nogi są znakiem największego nieuszanowania, i dlatego na żadnym obrazie u Chińczyków nie ma nóg obnażonych. U niektórych narodów cześć oddają przez uklęknięcie, a u innych przez głęboki pokłon lub przez upadanie na twarz. I dlatego we wschodnich obrządkach, jak np. u Rusinów, kapłani podczas Mszy św. nie przyklękają, tylko głębokim pokłonem cześć oddają. – Stąd też już od czasów Apostolskich początek wzięły rozmaite liturgie czyli obrządki przy odprawianiu Mszy św.

3. Pierwotne liturgie, jeszcze z czasów Apostolskich pochodzące, były dwie: św. Piotra i św. Jakuba. – Od Liturgii Piotra św. pochodzi nasz łaciński sposób odprawiania Mszy św., który później uzupełnił św. Grzegorz, papież. – Na wschodzie liturgii różnych jest daleko więcej, a początek swój mają głównie od Liturgii św. Jakuba Apostoła. Msze św. używane u Greków, a po nich i od nich u narodów słowiańskich, jak np. u Rusinów, pochodzą też z tej Liturgii św. Jakuba, – a zostały ułożone przez św. Bazylego i Jana Chryzostoma.
Wszystkie te liturgie, chociaż się nieco w modlitwach i ceremoniach różnią, jednak są bardzo do siebie podobne; i to nie tylko co do rzeczy głównych, zasadniczych i istotnych, jakimi są: Ofiarowanie, Konsekracja i Komunia św., – ale też nawet co do innych części, nie istotnych. I tak wszystkie mają spowiedź powszechną, wstęp czyli tak zwany Introit , pewien ten sam rodzaj modlitw, lekcję, obmywanie rąk, wzywanie Świętych, memento czy wspomnienie za żywych i umarłych, modlitwę Pańską: Ojcze nasz, błogosławieństwo itd.

Z tego więc jeszcze bardziej widać, w jakiej czci i poszanowaniu powinny być u wszystkich liturgie i ceremonie św., gdyż w głównych częściach swych pochodzą one jeszcze z czasów Apostolskich i męczeńskich! Podobnie, jak u nas teraz, odprawiały się Msze św. za czasów krwawego prześladowania Kościoła, za czasów męczeńskich w katakumbach! Msza św. przesiąknięta jest niejako łzami i krwią tylu św. Męczenników, którzy podczas niej i z niej siły do męczeństwa czerpali!

O poszczególnych częściach Mszy św.

We Mszy św. możemy pięć części odróżnić:
 
  • 1.   Wstęp.
    2.   Ofiarowanie.
    3.   Kanon i Przeistoczenie.
    4.   Komunię św.
    5.   Zakończenie.

Z tych pięciu części pierwsza i ostatnia są mniej ważne, bo jeszcze ani bezpośrednio ani pośrednio do istoty Mszy św. nie należą; druga, trzecia i czwarta są głównymi jej częściami. – I dlatego dobrowolne opuszczenie, choćby jednej tylko z nich, wtedy, gdy do słuchania Mszy św. jesteśmy zobowiązani, jest zawsze opuszczeniem ważnej części i grzechem ciężkim. I dlatego też, gdy się te części rozpoczynają, daje się znak dzwonkiem, aby wierni uwagę swoją na te części Mszy św. bardziej zwrócili. Przejdziemy teraz te wszystkie części Mszy św. szczegółowo, zastanowimy się nad ich układem, znaczeniem i wykładem.

 
« Ostatnia zmiana: 2013-04-27 16:26:28 wysłana przez marost »

marost

  • Administrator
  • Full Member
  • *****
  • Wiadomości: 233
  • Reputacja: +0/-0
Odp: ( I ) O ceremoniach i częściach Mszy św.
« Odpowiedź #1 dnia: 2013-04-27 16:27:40 »
x